Treść orzeczenia
I CSK 2240/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
10 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku D. Ł .
z udziałem D .W.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej D. Ł .
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
z 31 marca 2025 r., II Ca 2397/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoz nania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wy kładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
I CSK 2240/25
2
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca
wnioskodawczyni D. Ł . wskazała, że: „(…) w sprawie zachodzi konieczność
rozważenia istotnego zagadnienia prawnego to jest, że istnieje potrzeba
rozpatrzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 278, art. 6
§ 1 k.p.c. czy art. 156 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.”. Zdaniem wnioskodawczyni,
skarga kasacyjna jest ponadto oczywiście uzasadniona, co wynika z zarzutów