Treść orzeczenia
I CSK 2253/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Władysław Pawlak
9 stycznia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 9 stycznia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R. S. i R. S.1
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W .
o ustalenie i zapłatę ewentualnie o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 26 stycznia 2024 r., I ACa 1863/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 5400 (pięć
tysięcy czterysta) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu
niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 26 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku
zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z 3 października 2022 r., w ten
sposób, że ustalił, iż umowa kredytu na cele mieszkaniowe E. zawarta w dniu 20
maja 2008 r. pomiędzy powodami R. S. i R. S.1, a Bankiem S.A. w W.
(poprzednikiem prawnym pozwanego Bank S.A. w W. ), jest nieważna i zasądził na
I CSK 2253/24
2
rzecz powodów od pozwanego kwotę 121 427 zł z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie od 10 lutego 2021 r. do dnia zapłaty.
Pozwany Bank oparł skargę kasacyjną od wyroku Sądu odwoławczego na
zarzutach dotyczących naruszenia następujących przepisów prawa materialnego:
art. 385 1 § 1 i 2 k.c.; art. 385 1 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady
93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w
umowach konsumenckich (Dz.Urz.UE.L 1993 Nr 95, str. 29 – dalej: „dyrektywa
93/13”); art. 385 1 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13; art. 385 1 § 1 i 2