Treść orzeczenia
I CSK 2437/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mariusz Łodko
Dnia 31 stycznia 2023 r.
w sprawie z powództwa A . Ś .
przeciwko Województwu Pomorskiemu
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym 31 stycznia 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I ACa 828/20,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Województwa Pomorskiego na rzecz A.
Ś . kwotę 7500 (siedem tysięcy pięćset) zł tytułem zwrotu
kosztów w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Pozwane Województwo Pomorskie wniosło skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 czerwca 2021 r., oddalającego jego apelację
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 29 września 2020 r. Sąd pierwszej
instancji uwzględnił powództwo o zapłatę przyjmując, że roszczenie powoda nie
przedawniło się z uwagi na przerwanie biegu terminu jego przedawnienia,
złożonymi przez powoda wnioskami o zawezwanie do próby ugodowej. Pozwany
I CSK 2437/22
2
w skardze kasacyjnej wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania skarżący uzasadnił
wystąpieniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.)
w celu wyjaśnienia, jak należy interpretować czynność podjętą bezpośrednio w celu
dochodzenia roszczenia przy kolejnych wnioskach o zawezwanie do próby
ugodowej, w tym w szczególności w odniesieniu do tego, jakie obiektywne
okoliczności wyrażające się w zdolności do wywołania skutku w postaci realizacji
tego właśnie roszczenia winny przesądzać o skuteczności takich czynności
w świetle przepisu art. 123 § 1 pkt 1 k.c. i skutkować faktycznym przerwaniem
biegu okresu przedawnienia po raz kolejny pomiędzy tymi samymi stronami.
Powołał się także na potrzebę wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c., jako przepisu
budzącego poważne wątpliwości w wyżej wskazanym zakresie (art. 398 9 § 1
pkt 2 k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: