Treść orzeczenia
I CSK 2553/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
5 września 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 5 września 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.S.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Zakładu Karnego
w K.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora
Zakładu Karnego w K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 24 marca 2022 r., I ACa 426/21,
1. przywraca powodowi termin do złożenia odpowiedzi na
skargę kasacyjną,
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa
tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od
doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia .
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
I CSK 2553/23
2
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do przytoczonych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 398 9 § 1 k.p.c.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem
się na przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 4
k.p.c.), która „polega na rażąco błędnym niezastosowaniu przez Sąd II instancji
przepisu art. 362 k.c., mimo jednoczesnego ustalenia, że bezpoś rednimi
przyczynami wypadku były trzy okoliczności, z których dwie bezpośrednio obciążają
powoda, a trzecia (kwestia montażu klina) tworzyła jedynie ryzyko powstania
szkody” oraz „na rażąco błędnym zastosowaniu przez Sąd II instancji przepisu art.