Treść orzeczenia
I CSK 2603/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
10 października 2025 r.
SSN Paweł Grzegorczyk
na posiedzeniu niejawnym 10 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A .M.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W .
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A.M.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 25 marca 2024 r., I AGa 250/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego powoda,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoz nania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wy kładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie fak tów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
I CSK 2603/24
2
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód A .M. powołał
się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z pominięcia przez Sąd
Apelacyjny
przy
ocenie
obowiązków
pozwanej
przepisów
art. 56 k.c. i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych
zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG
(Dz. Urz. UE L 145, s. 1; dalej - „dyrektywa 2004/39/WE”), a także z błędnego