Treść orzeczenia
I CSK 2672/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
25 września 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 września 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W. Z.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółce akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 1 lutego 2023 r., XXVII Ca 477/19,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[SOP]
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Okręgowego w Warszawie, oddalającego apelację pozwanego od wyroku
Sądu pierwszej instancji w sprawie z powództwa W.Z o zapłatę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego ujętego
w pytaniu, „czy w procesie z powództwa wyłącznie jednego z kilku kredytobiorców,
będących stroną umowy kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego […],
I CSK 2672/23
2
w którym żądanie pozwu obejmuje wyłącznie zasądzenie zwrotu nienależnych
świadczeń […] prawidłowe zastosowanie art. 385 1 § 2 k.c. wymaga dla uznania, że
umowa po eliminacji postanowień niedozwolonych nie może dalej wiązać (upada,
staje się nieważna), pouczenia przez sąd orzekający wyłącznie powoda
o konsekwencjach uznania umowy za nieważną i odebrania od niego oświadczenia
o świadomości tych konsekwencji i zgodzie na nieważność umowy, czy też […]
poinformowania […] o konsekwencjach nieważności umowy wszystkich
kredytobiorców i odebrania ich stanowisk, odnośnie nieważności umowy kredytu”
(s. 2 skargi).
Skarżący przedstawił obszerny wywód dotyczący opisanego wyżej
problemu. Jednocześnie jednak jedyny zarzut skargi kasacyjnej obejmował
niewłaściwe zastosowanie art. 405 w zw. z art. 410 § 2 w zw. z art. 385 1 § 2 k.c.
przez niezasadne uznanie kwot zapłaconyc h pozwanemu przez powoda
(z zamiarem spełnienia świadczeń z umów kredytu) za świadczenia
nienależne. Zdaniem pozwanego obie umowy kredytu pozostają bowiem ważne