Treść orzeczenia
I CSK 2857/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Władysław Pawlak
28 maja 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M . J. i S. J. poprzednio Ł .
przeciwko Bankowi AG w W. O ddział w Polsce
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku AG w W. O ddział w Polsce
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z 10 listopada 2022 r., II Ca 737/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 2700 (dwa
tysiące siedemset) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu
niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego.
(E.C.)
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 10 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
oddalił apelację pozwanego Banku od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 9
maja 2022 r., którym Sąd ten ustalił, że umowa kredytu hipotecznego zawarta 23
I CSK 2857/23
2
czerwca 2008 r. pomiędzy powoda mi M. J. i S. Ł . a poprzednikiem prawnym
pozwanego Bankiem.1 jest w całości nieważna i zasądził od pozwanego na rzecz
każdego z powodów kwotę po 33 158,68 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
liczonymi od 13 lipca 2020 r. do dnia zapłaty.
S kargę kasacyjną pozwany Bank oparł na podstawie naruszenia przepisów
prawa materialnego, tj.: art. 385 1 § 1 i 2 k.c.; art. 385 1 § 1 k.c. w zw. z art. 385 1 § 1
zd. 2 k.c. w zw. z art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r.
w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz.UE.L 1993
Nr 95, str. 29 – dalej: „dyrektywa 93/13”); art. 385 1 § 1 zdanie drugie k.c. w zw. z