Treść orzeczenia
I CSK 2887/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
15 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T . spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J .
przeciwko A.J.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A.J.
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z 14 marca 2025 r., VI Ga 8/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek powódki o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoz nania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wy kładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 2887/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący A .J. powołał
się na nieważność postępowania przed Sądem a quo (art. 379 pkt 4 k.p.c.) w
związku z tym, że zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego został wydany w składzie z
udziałem sędzi powołanej do pełnienia urzędu na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.
3, dalej – „ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r.”). Wskazał również na oczywistą