Treść orzeczenia
I CSK 2953/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
29 października 2024 r.
SSN Marta Romańska
na posiedzeniu niejawnym 29 października 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M.B. i I.P.
z udziałem M.G i K.G.
o zniesienie współwłasności,
na skutek skargi kasacyjnej M.G.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
z 15 marca 2023 r., II Ca 1668/22,
odmawia przyjęcia skargi
pozostawiając rozstrzygnięcie
kasacyjnego do orzeczenia
w sprawie.
kasacyjnej do rozpoznania,
o kosztach postępowania
kończącego postępowanie
A.W.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Ustawodawca wyraźne
I CSK 2953/23
2
redakcyjnie wyodrębnił przesłanki tzw. przedsądu od podstaw kasacyjnych
unormowanych w art. 398 3 § 1 k.p.c., którymi jest naruszenie prawa materialnego
przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie
przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik
sprawy (pkt 2). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do
przytoczonych przesłanek przedsądu, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 398 9 § 1 k.p.c.
Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, twierdząc, że
zaistniała co najmniej jedna z dwóch uzasadniających to przyczyn. Skarżący
zaznaczył, że postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie jest oczywiście błędne,
a skarga oczywiście zasadna. Powołał się na wykładnię gramatyczną art. 55 3 k.c.
i stwierdził, że „zgodnie z treścią dokumentu urzędowego przedstawionego przez
stronę skarżącą na moment zbycia udziału w prawie własności nieruchomości