Treść orzeczenia
I CSK 3075/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
11 października 2024 r.
SSN Paweł Grzegorczyk
na posiedzeniu niejawnym 11 października 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J.M.
z udziałem A .M., D.G.
o zniesienie współwłasności,
na skutek skargi kasacyjnej A.M.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie
z 10 marca 2023 r., II Ca 1597/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek uczestniczki D.G. o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 3075/23
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca A .M.
powołała się na oczywistą zasadność skargi wynikającą z rażącego naruszenia
przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego oraz art. 172 § 1 i 2 k.c. i art.
339 k.c., jak również z wydania orzeczenia na podstawie oczywiście sprzecznego z
prawdą twierdzenia, że objęta postępowaniem nieruchomość była przedmiotem
podziału quoad usum .
Przesłanka oczywistej zasadności skargi (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.) stawia
skarżącemu szczególnie wysokie wymagania. Jak przyjmuje się w utrwalonej
judykaturze Sądu Najwyższego, oznacza ona, że dla przeciętnego prawnika