Treść orzeczenia
I CSK 3717/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Maciej Kowalski
18 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 18 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W . B.
przeciwko S. spółce akcyjnej w S.
z udziałem interwenienta ubocznego P . W.
o zapłatę, rentę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej W. B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 13 czerwca 2024 r., I ACa 297/23,
(a.z.)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z 13 czerwca 2024 r. powódka wniosła o przyjęcie skargi
do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie: Czy prawidłowa wykładnia art. 362
k.c. pozwala na ustalenie przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody
lub zwiększenia jej rozmiarów w stopniu wyższym aniżeli 50 %, w sytuacji gdy
I CSK 3717/24
2
w ciągu przyczynowo skutkowym występują całkowicie i niezależne od zachowania
poszkodowanego przyczyny, mające charakter przyczyn spełniających warunek
sine qua non , bez których wystąpienia okoliczności dotyczące zachowania
poszkodowanego samoistnie nie są w stanie doprowadzić do spowodowania
zdarzenia będącego przyczyną szkody. Powyższe wymaga oceny przez Sąd
Najwyższy, czy ze względu na ratio legis i wykładnię językową art. 362 k.c., a także
ujmowanie przez orzecznictwo instytucji przyczynienia jako sytuacji występowania
dwóch współprzyczyn szkody, których inicjatorami są zarówno poszkodowany jak
i bezpośredni sprawca szkody, możliwym jest stwierdzenie, że to poszkodowany
ponosi większą odpowiedzialność za szkodę aniżeli bezpośredni sprawca,
w sytuacji gdy tylko jeden z warunków - tj. zachowanie sprawcy - stanowi warunek
sine qua non zaistnienia zdarzenia szkodowego.
Ponadto powódka wskazała na istnienie potrzeby wykładni art. 362 k.c. jako