Treść orzeczenia
I CSK 3814/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
13 lipca 2023 r.
na posiedzeniu niejawnym 13 lipca 2023 r. w Warszawie,
w sprawie z wniosku R. B.
w przedmiocie ustalenia planu spłaty,
na skutek skargi kasacyjnej R. B.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie
z 24 marca 2021 r., XXIII Gz 74/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje radcy prawnemu M. Z. od Skarbu Państwa - Sądu
Okręgowego w Warszawie kwotę 2700(dwa tysiące siedemset
00/100) złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od
towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
(K.G.)
I CSK 3814/22
2
UZASADNIENIE
W świetle art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący R . B.
powołał się na istotne zagadnienie prawne i potrzebę wykładni przepisów prawa.
Zagadnienie prawne odniósł do dopuszczalności przyjmowania przez sąd drugiej
instancji za własne ustaleń sądu pierwszej instancji w sytuacji, w której w
postępowaniu przed sądem drugiej instancji kwestionowano głównie ustalenia
faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji. Podniósł również, że istotnym