Treść orzeczenia
I CSK 3814/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
23 września 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 września 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku P.L.
z udziałem D .Z., E.L., L.L.
i Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta C.
o zasiedzenie nieruchomości,
na skutek skargi kasacyjnej D.Z.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Częstochowie
z 23 czerwca 2025 r., VI Ca 99/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek o zasądzenie od P .L. na rzecz Skarbu
Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej
kosztów postępowania kasacyjnego.
(M.M.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
I CSK 3814/25
2
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją
w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że
w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności
o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik D .Z.
powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne związane z
interpretacją przepisów prawa materialnego regulujących przesłanki stwierdzenia
zasiedzenia i bieg terminu zasiedzenia nieruchomości, a także
z interpretacją art. 162 i art. 205 3 § 2 i 5 k.p.c. Wskazał również na potrzebę
wykładni przepisów prawnych, tj. art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 197 i art. 336 k.c.