Treść orzeczenia
I CSK 3922/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
29 stycznia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 stycznia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku E.M.
z udziałem J.M.
o rozgraniczenie,
na skutek skargi kasacyjnej E.M.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim
z 28 czerwca 2024 r., II Ca 933/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od E.M. na rzecz J.M. 360 (trzysta sześćdziesiąt)
złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
[J.T.]
I CSK 3922/24
2
UZASADNIENIE
Wnioskodawca […] wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim wydanego na skutek apelacji uczestnika
J.M. od postanowienia Sądu pierwszej instancji w sprawie o rozgraniczenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
wskazał oczywistą zasadność skargi, mającą wynikać z dwóch powodów.
Po pierwsze, wnioskodawca stwierdził, że „Sąd II instancji dopuścił się
kwalifikowanego naruszenia przepisów procedury cywilnej, tj. art. 378 § 1 kpc
poprzez wyjście przez sąd drugiej instancji poza granice apelacji i zezwolenie na
dokonanie modyfikacji apelacji co do przedmiotu zaskarżenia po upływie
ustawowego terminu na złożenie apelacji” (s. 6 skargi). Wątek ten nie został
dalej rozwinięty.
Po drugie, w ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 153 k.c.
Rozgraniczenia należało bowiem dokonać na podstawie art. 153 in fine k.c. (według
kryterium „wszelkich okoliczności”), gdyż – wbrew stanowisku Sądu Okręgowego –
w stosunkach sąsiedzkich nie istniał ostatni stan spokojnego posiadania.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance
z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie
sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa