Treść orzeczenia
I CSK 4131/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
27 czerwca 2023 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 czerwca 2023 r. w Warszawie,
w sprawie z wniosku J. P.
z udziałem J. Z. i Z. Z.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej J. Z. i Z. Z.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu
z 29 grudnia 2021 r., VIII Ca 1045/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od J. Z. i Z. Z. na rzecz J. P. kwotę 450 (c zterysta
pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Uczestnicy J. Z. i Z. Z. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Toruniu, oddalającego apelację skarżących od postanowienia Sądu
pierwszej instancji w sprawie z wniosku J. P. o stwierdzenie zasiedzenia
nieruchomości oraz służebności gruntowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
wskazali potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zadaniem
uczestników wykładni wymaga art. 381 k.p.c., gdyż konieczne jest wyjaśnienie, czy
I CSK 4131/22
2
przepis ten „winien być stosowany jako reguła, czy też jako wyjątek”. W ocenie
skarżących kwestia ta postrzegana jest w orzecznictwie niejednolicie – czasem
wskazuje się, że pomijanie dowodów zgł oszonych dopiero w drugiej instancji
powinno być regułą, niekiedy jednak formułowane jest stanowisko, zgodnie z
którym decyzja taka powinna zapadać jedynie wyjątkowo. Nadto skarżący wskazali,
że w przypadku sprawy o stwierdzenie zasiedzenia kwestia ta modyfikowana jest
przez zasadę prymatu prawdy materialnej, mającą wynikać z art. 670 w zw. z art.
610 § 1 k.p.c. (drugi ze wskazanych przepisów – jak należy mniemać: omyłkowo –