Treść orzeczenia
I CSK 4604/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
28 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M.S. i D.N.
z udziałem T .N. i M.N.
o zniesienie współwłasności,
na skutek skargi kasacyjnej M.S. i D.N.
od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 21 kwietnia 2023 r., II Ca 14/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzecz eń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
I CSK 4604/23
2
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
wnioskodawcy M.S. i D.N. powołali się na istotne zagadnienie prawne dotyczące
możliwości przyjęcia uniwersalnego kryterium decydującego o przyznaniu dzielonej
rzeczy
jednemu
ze
współwłaścicieli
(art. 212 § 2 k.c.) w sytuacji, w której typowe kryteria, takie jak potrzeby
mieszkaniowe lub względy ekonomiczne, okazałyby się nieadekwatne. Wskazali
również na nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji wynikającą z
rozpoznania sprawy w składzie jednego sędziego (art. 379 pkt 4 k.p.c.) i oczywistą
zasadność skargi kasacyjnej.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on