Treść orzeczenia
I CSK 490/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
3 października 2024 r.
SSN Władysław Pawlak
na posiedzeniu niejawnym 3 października 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku I. R.
z udziałem E. Z., K. Z. i D. C.
o stwierdzenie nabycia spadku,
na skutek skargi kasacyjnej I. R.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach
z 14 września 2023 r., V Ca 133/20,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. stwierdza, iż wnioskodawczyni i uczestnicy ponoszą koszty
postępowania kasacyjnego związane ze swoim udziałem
w sprawie.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawczyni M. R. od postanowienia
Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt V Ca 133/20
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne z agadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych
I CSK 490/24
2
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje
publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta
do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje
sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W
judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji
zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności
kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę
postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00,