Treść orzeczenia
I CSK 4908/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
11 stycznia 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 stycznia 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M. M.
przeciwko Bank w W.
o zapłatę,
na skutek skarg kasacyjnych M. M. oraz Bank w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 5 stycznia 2022 r., VI ACa 337/19,
1. przyjmuje do rozpoznania skargę kasacyjną powoda;
2. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej
pozwanej.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
I CSK 4908/22
2
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank w W.
powołała się na występujące w sprawie zagadnienia prawne dotyczące, po
pierwsze, zasadności stwierdzenia nieważności umowy kredytu powiązanej z
walutą obcą na skutek uznania za abuzywne „klauzul spraedowych”, po drugie,
możliwości utrzymania w mocy umowy k redytu po wyeliminowaniu z niej
postanowień abuzywnych jako kredytu złotowego oprocentowanego według
wskaźnika WIBOR i – po trzecie, zasadności kwalifikacji umowy kredytu
indeksowanego lub denominowanego jako kredytu udzielonego w złotych polskich.
Wskazała również na potrzebę wykładni art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady