Treść orzeczenia
I CSK 506/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Maciej Kowalski
na posiedzeniu niejawnym 15 marca 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E. K. i K. K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W .
o ustalenie i zapłatę, ewentualnie o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 17 lutego 2022 r., VI ACa 742/21,
15 marca 2024 r.
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z 17 lutego 2022 r. pozwany Bank spółka akcyjna w W. wniósł o
przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
polegające na konieczności ustalenia czy brak możliwości oszacowania kwoty,
którą strona umowy kredytu będzie świadczyć w przyszłości stanowi per se
I CSK 506/23
2
o niejednoznaczności tego postanowienia u mownego, a w konsekwencji, czy
postanowienie takie powinno podlegać badaniu pod kątem abuzywności?
Ponadto pozwany wskazał na istnienie potrzeby wykładni przepisów
budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów, tj. art. 3 85 1 § 1 i 2 k.c., w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków
uznania postanowień umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich
postanowień przepisami dyspozytywnymi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została ukształtowana w pr zepisach kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia (środek prawny),
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej (zob. np.