Treść orzeczenia
I CSK 5126/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
13 października 2023 r.
SSN Roman Trzaskowski
na posiedzeniu niejawnym 13 października 2023 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku A. B. i L. P.
z udziałem Gminy Lublin, E. P., K. B. i M. P.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej Gminy Lublin
od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie
z 20 stycznia 2022 r., II Ca 150/21,
1) odmawia przy jęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od skarżącego na rzecz wnioskodawców, z tytułu
kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 450 (czterysta
pięćdziesiąt) zł z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 1 1 k.p.c. za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia
zobowiązanemu do zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 20 stycznia 2022 r. Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił
apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie
z 28 grudnia 2020 r., którym stwierdzono nabycie przez wnioskodawców do ich
majątków osobistych, w udziałach po 1/2 części, w drodze zasiedzenia własności
bliżej oznaczonej nieruchomości gruntowej.
W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania, uczestnik wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 398 9 § 1 pkt
4 k.p.c. Jego zdaniem oczywista zasadność skargi wynika z naruszenia art. 172 § 1
I CSK 5126/22
2
i 2 w związku z art. 339 k.c. przez przyjęcie, że użytkownik wieczysty jako
posiadacz zależny może nabyć przez zasiedzenie prawo własności części
nieruchomości sąsiedniej - funkcjonalnie związanej z nieruchomością będącą
przedmiotem użytkowania wieczystego, podczas gdy in casu użytkownik wieczysty
jako posiadacz zależny jedynie dołączył do zakresu posiadania zależnego
dodatkowy obszar stanowiący część nieruchomości sąsiedniej. Skarżący zwrócił
również uwagę, że in casu nie ma racjonalnych podstaw do przyjęcia, a wręcz
sprzeczne z zasadami logiki i rozsądku jest przyjęcie, iż wnioskodawcy byli