Treść orzeczenia
I CSK 5220/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
20 września 2023 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 września 2023 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E.K. i P.K.
przeciwko P. spółce akcyjnej w W. i Szpitalowi w K.
o zadośćuczynienie i odszkodowanie,
na skutek skargi kasacyjnej E.K. i P.K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 24 czerwca 2021 r., I ACa 574/20,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznan ia.
UZASADNIENIE
Powodowie E.K. i P.K. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie oddalającego apelację skarżących w sprawie o zapłatę
przeciwko P. spółce akcyjnej w W. oraz Szpitalowi w K.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
wskazali oczywistą zasadność skargi. Podnieśli przy tym dwa wątki.
Pierwszy z nich dotyczył wydania zaskarżonego wyroku w warunkach
nieważności postępowania z uwagi na to, że w wydaniu orzeczenia brała udział
osoba nieuprawniona do orzekania, to jest niebędąca sędzią Sądu Apelacyjnego
w Warszawie (art. 379 pkt 4 k.p.c.). Zdaniem skarżących powołanie jednej z
członkiń składu orzekającego na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie
było bowiem nieskuteczne z mocy prawa, ponieważ „nastąpiło na wniosek organu
I CSK 5220/22
2
używającego nazwy »Krajowa Rada Sądownictwa«, który to organ nie jest organem
konstytucyjnym opisanym w art. 187 Konstytucji ”. Skarżący odwołali się przy tym do
uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110- 1/20, a także orzecznictwa
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz wyroku TSUE z 6 października
2021 r., C-487/19, i stanowisk polskiego orzecznictwa oraz części nauki prawa.
Pozostała część wywodów skarżących dotyczyła dokonanej przez Sąd
Apelacyjny oceny dowodów oraz ustaleń faktycznych tego sądu i powiązany był
z drugim (obok przywołania art. 379 pkt 4 k.p.c.) zarzutem skargi, w którym