Treść orzeczenia
Sygn. akt I CSK 5224/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 grudnia 2022 r.
SSN Marcin Łochowski
w sprawie z powództwa O. T.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2022 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 4 lutego 2022 r., sygn. akt VI ACa 33/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Bank spółki akcy jnej w W. na rzecz O. T. kwotę
2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z 4 lutego 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości,
wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie
co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd drugiej
instancji naruszył art. 378 § 1 w zw. z art. 384 w zw. z art. 365 § 1 w zw. z art. 366
k.p.c., z uwagi na wydanie przez ten Sąd orzeczenia z przekroczeniem zakresu
2
zaskarżenia wskazanego w apelacji pozwanego i na niekorzyść pozwanego przez
uznanie, że sporna umowa kredytu jest nieważna, w sytuacji gdy Sąd Okręgowy
uznał sporną umowę za ważną przy jednoczesnym przeliczeniu zobowiązania
powoda jako kredytu złotowego z oprocentowaniem LIBOR, a powód nie zaskarżył
wyroku Sądu pierwszej instancji.
Ponadto zdaniem skarżącego w sprawie występują istotne zagadnienie
prawne związane z wykładnią:
1) art. 385 1 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz w zw. z
motywem 21. dyrektywy 93/13, sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie: Czy