Treść orzeczenia
I CSK 5423/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Widło
19 kwietnia 2023 r.
na posiedzeniu niejawnym 19 kwietnia 2023 r. w Warszawie,
w sprawie z powództwa Z. T.
przeciwko A. spółce akcyjnej w P.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Z. T.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 14 grudnia 2020 r., I AGa 267/19,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda Z . T. na rzecz pozwanej A. spółki
akcyjnej w P. 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód Z. T. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Poznaniu z dnia 14 grudnia 2020 r, w sprawie o zapłatę, w którym na skutek
apelacji strony pozwanej A. spółki akcyjnej z siedzibą w P . od wyroku Sądu
Okręgowego w Poznaniu z 17 września 2019 r. zmieniono zaskarżony wyrok, w ten
sposób, że powództwo oddalono.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik powoda wniósł o jej przyjęcie do
rozpoznania powołując się w uzasadnieniu po pierwsze, na przesłankę istotnego
I CSK 5423/22
2
zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania; „czy brak określenia
w umowie z góry (łącznej) maksymalnej wysokość kary umownej (kar umownych),
której może domagać się strona, wykracza poza granicę swobody umów
zakreślonych przez art. 353 1 k.c. i tym samym powoduje nieważność zastrzeżonej
kary umownej (art. 58 § 1 i 2 k.c.) z uwagi na jej sprzeczność z istotą kary
umownej, albowiem stosownie do treści art. 483 § 1 k.c. dopuszczalne jest
zastrzeżenie w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
określonej sumy”.
Po drugie, pełnomocnik powoda powołał się na oczywistą zasadność skargi,
która, w jego ocenie, przejawiała się, w tym, że Sąd II instancji nie rozpoznał istoty