Treść orzeczenia
I CSK 6242/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
23 lutego 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lutego 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J. C.
z udziałem M. C., J. T., I. A., M. K., D. K., M. P., J. H., K. H., P. T., M. L., A. P., P.
C. oraz H. S., S. S. i J. S. jako następców prawnych A. S.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej M. L.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Legnicy
z 12 maja 2022 r., II Ca 70/22,
odmawia p rzyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 6242/22
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca M . L.
powołała się na potrzebę wykładni art. 321 § 1 w związku z art. 13 § 2 i
art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 670 § 1 i § 2 oraz art. 610 § 1 w związku z art. 13 § 2 i
art. 391 § 1 k.p.c. w aspekcie dopuszczalności stwierdzenia przez sąd zasiedzenia