Treść orzeczenia
I CSK 6326/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
23 lutego 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lutego 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku V. K., D. G. i A. G.
z udziałem L. F. i Gminy Wrocław
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej V. K., D. G. i A. G.
od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 9 maja 2022 r., II Ca 1568/20,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciążą skarżących kosztami postępowania kasacyjnego
na rzecz uczestnika Gminy Wrocław, pozostawiając ich
wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoz nania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wy kładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
I CSK 6326/22
2
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
wnioskodawcy D. G., A. G. i V. K. powołali się na oczywistą zasadność skargi
kasacyjnej, wskazując, że zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza
przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 172 § 1 i 2 oraz art. 339 k.c., a
ponadto w konsekwencji znaczących naruszeń prawa procesowego nie
odzwierciedla faktycznie istniejącego stanu prawnego i godzi w poczucie
praworządności.