Treść orzeczenia
Sygn. akt I CSK 6475/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 lutego 2023 r.
SSN Marcin Łochowski
w sprawie z powództwa J. Ł.
przeciwko E. G.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym 15 lutego 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,
na skutek skargi pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 12 maja 2022 r., sygn. akt I ACa 249/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana E. G. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Szczecinie z 12 maja 2022 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc jego
uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała, że
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na podniesione w niej
zarzuty, a nadto w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące
rozliczenia konkubinatu po jego ustaniu, które nie powinno skutkować
automatyzmem w zakresie obowiązku zwrotu przedmiotu przysporzenia
majątkowego dokonanego w trakcie konkubinatu, skoro brakuje wprost ku temu
podstawy prawnej. Skarżąca powoła się też na występującą w sprawie potrzebę
wykładni przepisów ustawy, z uwagi na poważne wątpliwości i rozbieżności
2
w orzecznictwie sądów w zakresie ustalania podstaw do przyjmowania ustaleń
kontraktowych w zakresie przysporzeń majątkowych dokonywanych w ramach
konkubinatu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wnosił o odmowę przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jes t oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, i z 17