Treść orzeczenia
I CSK 678/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
9 sierpnia 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 9 sierpnia 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T.C.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W .
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 29 września 2022 r., I ACa 257/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwaną
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją
I CSK 678/23
2
w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że
w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności
o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A w
W. powołała się na występujące w sprawie zagadnienia prawne dotyczące, po
pierwsze, dopuszczalności podnoszenia przez banki zarzutu zatrzymania w celu
ochrony roszczenia o zwrot kapitału w związku ze stwierdzeniem nieważności
umowy kredytu i zasądzeniem od banku na rzecz kredytobiorcy zwrotu spełnionych
świadczeń – w świetle celowościowej wykładni art. 496 w związku z art. 497 k.c. – i
– po drugie – możliwości stwierdzenia naruszenia dobrych obyczajów lub rażącego
naruszenia interesu konsumenta w sytuacji, w której kredytobiorca mógł