Treść orzeczenia
I CSK 803/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
20 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J .R. i I.R.
przeciwko Bank spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W .
z udziałem interwenienta ubocznego J .P.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej J.P.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 14 lutego 2023 r., VI ACa 815/20,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego interwenienta
ubocznego, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
I CSK 803/26
2
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją
w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że
w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności
o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący interwenient
uboczny J.P. powołał się na istotne zagadnienie prawne, wyrażające się w pytaniu
o dopuszczalność takiej wykładni zwrotu „postanowienie umowne”
(art. 385 1 § 1 i 2 oraz art. 385 3 k.c.), która pozwala na uznanie za bezskuteczną
części postanowienia kreującego karę umowną, określającej maksymalną
wysokość tej kary. Powołał się również na potrzebę wykładni art. 483 § 1 k.c.
w zakresie dopuszczalności ustalenia kary umownej przez określenie stawek
dziennych bez jednoczesnego określenia kwoty maksymalnej lub końcowego