Treść orzeczenia
I CSK 95/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marta Romańska
12 stycznia 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 12 stycznia 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa S.R.
przeciwko X. spółce akcyjnej w Y.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej X. spółki akcyjnej w Y.
od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu
z 12 sierpnia 2022 r., I Ca 314/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa
tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienia w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia
pozwanemu odpisu niniejszego orzeczenia tytułem kosztów
postępowania kasacyjne go.
A.W.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
I CSK 95/23
2
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyję cie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 398 9 § 1 k.p.c.
Formułując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozwany
wskazywał na: (1) istnienie potrzeby wykładni przepisów budzących poważne
wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 385 1 § 1
i 2 k.c., w zakresie, w jakim odnoszą się one do skutków uznania postanowień
umownych za abuzywne i możliwości zastąpienia takich postanowień przepisami
dyspozytywnymi; (2) występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne,
polegające na konieczności ustalenia, czy brak możliwości oszacowania kwoty,
którą strona umowy kredytu będzie świadczyć w przyszłości stanowi per se