Treść orzeczenia
I KK 379/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 października 2025 r.
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie B. P. skazanego z art. 190 § 1 k.k. w z. z art. 255 § 3 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 października 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy
kasacyjnej I KK 379/25,
na podstawie art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.pk.
p o s t a n o w i ł:
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego Ryszarda
Witkowskiego od rozpoznania sprawy kasacyjnej KK 379/25.
UZASADNIENIE
Obrońca skazanego wystąpił na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. z wnioskiem o
wyłączenie od udziału w rozpoznaniu kasacji I KK 379/25 SSN Ryszarda
Witkowskiego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z uwagi na wadliwy
konstytucyjnie sposób powołania tego sędziego na urząd sędziego Sądu
Najwyższego w Izbie Dyscyplinarnej, skład sądu z jego udziałem nie będzie
spełniał, w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów międzynarodowych
standardu sądu niezależnego i bezstronnego ustanowionego ustawą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest co do zasady trafny.
I KK 379/25
2
Konfrontując wskazaną podstawę prawną wniosku z treścią jednego z
zarzutów kasacji dotyczącego naruszenia dyspozycji art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
należało uznać, że jako prawidłową podstawę tego wniosku należało przyjąć art. 40
§ 1 pkt 1 k.p.k. i ten przepis uczyniono podstawą prawną orzeczenia zapadłego w
tej sprawie.
Wskazana w tym przepisie reguła odwołująca się do łacińskiej paremii nemo
iudex idoneus in propria causa (nemo iudex in causa sua), a więc wyrażająca
zasadę, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, została przez
ustawodawcę ujęta normatywnie jako jedna z podstaw wyłączenia sędziego z mocy