Treść orzeczenia
I KZ 27/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 4 lipca 2024 r.
SSN Adam Roch (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Anna Dziergawka
SSN Ryszard Witkowski
Protokolant Jolanta Włostowska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Marka Zajkowskiego
w sprawie P. M.
oskarżonego o czyn art. 148 § 2 pkt 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2024 roku
zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2 024 roku, sygn. akt I KK
166/23 o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego
aresztowania
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
postanowił:
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, aby
zaskarżone postanowienie zostało wydane z obrazą prawa prowadzącą do
niesłusznego zastosowania wobec oskarżonego najsurowszego środka
zapobiegawczego, a okoliczności takich działający jako sąd odwoławczy Sąd
Najwyższy z urzędu także nie dostrzegł.
I KZ 27/24
2
Na wstępie zauważyć trzeba, że funkcją środka zapobiegawczego jest
zabezpieczenie prawidłowego toku całego procesu karnego. Oznacza to, że
stosując środki zapobiegawcze sąd chroni nie tylko postępowanie dowodowe, ale
również dalsze jego etapy, aż do chwili rozpoczęcia wykonywania kary, zgodnie z
art. 249 § 4 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego, przyjmując w zaskarżonym rozstrzygnięciu,
iż w aktualnym stanie sprawy zachodzi potrzeba stosowania wobec P. M.
najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania,
nie popełniono błędu. Orzekający w tej sprawie w I instancji Sąd Najwyższy trafnie
wskazał, że w sprawie występuje ogólna przesłanka stosowania środków
zapobiegawczych, dotycząca dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez P. M.,
zbrodni zabójstwa. Sprawstwo oskarżonego w niniejszej sprawie zostało
uprawdopodobnione w stopniu wymaganym przez przepis art. 249 § 1 k.p.k. treścią