Treść orzeczenia
Sygn. akt I NWW 227/22 ZARZĄDZENIE Dnia 17 listopada 2022 r.
1. Zakreślić sprawę w repertorium NWW;
2. Wniosek o wyłączenie sędziego wraz z aktami sprawy zwrócić
sądowi przekazującemu, dołączając odpis niniejszego zarządzenia
wraz z uzasadnieniem.
UZASADNIENIE
W myśl art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
(t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1904, ze zm., dalej: „u.SN”), do właściwości Sądu
Najwyższego należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących
wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć
postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku
niezawisłości sędziego.
Dotychczas w judykaturze ugruntowany był podgląd, że na podstawie art. 26
§ 2 u.SN ustawodawca powierzył Sądowi Najwyższemu rozpoznawanie tylko
określonej kategorii wniosków lub oświadczeń formułowanych w toku spraw
rozpatrywanych przez sądy, ograniczając tym samym zakres kognicji Sądu
Najwyższego w tym zakresie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 czerwca
2021 r., I NWW 27/21). Podnoszono, że przepis ten ustanawia właściwość
funkcjonalną Sądu Najwyższego w każdym wpadkowym (pomocniczym)
postępowaniu w przedmiocie wniosków lub oświadczeń o wyłączenie sędzi ego albo
o oznaczenie sądu, przed którym ma toczyć się postępowanie, których podstawą
są zarzuty dotyczące braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego.
Konsekwentnie, pozostałe wnioski i oświadczenia tego typu, oparte na innych
podstawach (w tym zarzucie braku bezstronności sędziego), powinny zostać
rozpoznane przez sąd powszechny lub Sąd Najwyższy, którego właściwość
2
powinna być ustalana na podstawie przepisów odpowiedniej ustawy procesowej
(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 maja 2020 r., I NWW 9/20;
25 czerwca 2020 r., I NWW 10/20; 30 września 2020 r., I NWW 66/20; 10 listopada
2020 r., I NWW 58/20; 3 sierpnia 2021 r., I NWW 38/21).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się przy tym odrębność pojęć
„bezstronność” oraz „niezawisłość” i „niezależność”, a tym samym odrębność