Treść orzeczenia
I NZ 37/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 października 2025 r.
SSN Grzegorz Pastuszko
w sprawie z powództwa E . spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki
komandytowej z siedzibą w R .
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 2 października 2025 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 czerwca
2025 r., sygn. VII AGz 643/24:
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od E . spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki
komandytowej z siedzibą w R . na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji
Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
zażaleniowym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia powodowi
postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie
w sprawie o sygn. VII AGz 643/24 odrzucił skargę kasacyjną E .
spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R.
I NZ 37/25
2
(dalej: „powód” lub „skarżący”) od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 15 listopada 2024 r., sygn. VII AGz 643/24, wskazując na jej niedopuszczalność.
Sąd Apelacyjny zaznaczył, że postanowienie Sądu Apelacyjnego
z 15 listopada 2024 r. dotyczy oddalenia zażalenia powoda na postanowienie
Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
z 24 lipca 2024 r., wydane w sprawie o sygn. XVII Amz 111/23, którym sąd
pierwszej instancji oddalił zażalenie powoda na postanowienie Prezesa URE
odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia dla energii
elektrycznej.
Sąd Apelacyjny podkreślił, że regulacja art. 398 1 § 1 k.p.c. wyłącza
dopuszczalność skargi kasacyjnej od innych niż enumeratywnie w niej
wymienionych prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby
kończyły one postępowanie w sprawie. Wobec powyższego Sąd II instancji uznał,