Treść orzeczenia
I PSK 112/26
POSTANOWIENIE
Dnia 15 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jolanta Frańczak
w sprawie z powództwa Z. T.
przeciwko G. K.
o zapłatę wynagrodzenia,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 15 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt III APa 35/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2024 r. oddalił apelację powódki Z.T. oraz apelację pozwanego G.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 10 października 2022 r., którym zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 55.532,57 zł brutto tytułem zapłaty zaległego wynagrodzenia za pracę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz kwotę 4.845,79 zł tytułem zapłaty skapitalizowanych odsetek od kwoty zaległego wynagrodzenia za pracę, i oddalono powództwo w pozostałym zakresie (pkt 1) oraz nie obciążył powódki kosztami procesu strony pozwanej w postępowaniu apelacyjnym (pkt 2).
W ocenie Sądu Apelacyjnego na podstawie przeprowadzonych dowodów Sąd Okręgowy uwzględnił zakres obowiązków powódki, w szczególności rodzaj i ilość wykonywanej przez nią pracy, prowadzenie pełnej księgowości generującej dużą ilość dokumentów, nadzór nad pracownikami, uczestnictwo w inwentaryzacjach, współpracę z osobami kontrolującymi. Prawidłowo też ocenił zeznania świadków D. C., P. P. i W. P., w oparciu, o które nie sposób przyjąć, że powódka pracowała codzienne przez ponad 27 miesięcy po sześć godzin nadliczbowych przez siedem dni w tygodniu, w tym w dni świąteczne i weekendy. Również przedstawiona korespondencja mailowa nie potwierdzała, aby powódka wykonywała pracę w takim wymiarze. Samo wysyłanie maili o późnych godzinach nie potwierdza ani sporządzania ich poza godzinami pracy, ani systematycznej pracy w wymiarze codziennie 14 godzin.