Treść orzeczenia
I PSK 141/26
POSTANOWIENIE
Dnia 27 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa J.K.
przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.
o wynagrodzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 27 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu
z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt VII Pa 48/22,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 1.350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) z odsetkami z art. 98 § 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Sosnowcu, wyrokiem z dnia 20 września 2022 r., po rozpoznaniu sprawy z powództwa J.K. przeciwko P. Spółce z o.o. w K. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, oddalił powództwo. W ocenie Sądu powództwo było niezasadne, gdyż powód nie udowodnił (nie wykazał), że rzeczywiście pracował (musiał pracować) w godzinach nadliczbowych oraz, że konieczność przebywania przez niego ponad 8 godzin na terenie budowy wynikała z nadmiaru nałożonych na niego obowiązków, a nie z wadliwej organizacji jego własnej pracy (jako pracownik zajmujący stanowisko kierownicze mógł do pewnego stopnia sam organizować swoją pracę). Sąd podkreślił, że powód samodzielnie decydował o liczbie przepracowanych godzin. Zgodnie z art. 151 4 § 1 k.p. zasadą jest, że osoby zajmujące stanowiska kierownicze w razie konieczności wykonują pracę poza normalnymi godzinami pracy, bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Wprawdzie od tej zasady istnieją wyjątki, jednakże brak jest podstaw do ich zastosowania w sprawie, w której powód nie udowodnił w sposób nie budzący wątpliwości, że konieczność świadczenia pracy w ponadpodstawowym wymiarze czasu pracy, była skutkiem nałożenia przez pracodawcę nadmiernej ilości obowiązków, których wykonanie w podstawowym wymiarze czasu pracy było niemożliwe.