Treść orzeczenia
I PSK 43/26
POSTANOWIENIE
Dnia 15 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z powództwa M.S.
przeciwko J. Spółce Akcyjnej w J.
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 15 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Gliwicach z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt VIII Pa 30/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.                     DS
UZASADNIENIE
Powód M.S., wniósł w pozwie o zasądzenie od pozwanej J. S.A., kwoty 10.720 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności, od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia, za każdy miesiąc pracy w godzinach nadliczbowych, to jest od 11 dnia następnego miesiąca do dnia zapłaty, tytułem zapłaty za przepracowane godziny nadliczbowe w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 22 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu powód wskazał, że był zatrudniony u pozwanej w K., na stanowisku instruktora strzałowego pod ziemią, w pełnym wymiarze czasu pracy, wynoszącym zgodnie z regulaminem pracy 7,5 godziny dziennie. Zdarzało mu się też pracować w normie dobowej skróconej do 6 godzin (nawet i wtedy powód pracował dłużej, wykonując czynności na powierzchni). Poza pracą pod ziemią powód musiał też skoordynować miejsce pracy dla siebie i podległych sobie pracowników, przebrać się, umyć się, pobrać i sprawdzić sprzęt, porozmawiać z przełożonymi, zapoznać się z raportem z poprzedniej zmiany i przekazać zmianę następcy. Tym samym powód pracował nadliczbowo średnio od 1 do 2 godzin na dobę. Powód nie mógł wyjść przed godziną 13:50, nawet jeśli pracował na 6-godzinnej zmianie. Powód wskazał też, że nie wypłacono mu wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe.