Treść orzeczenia
I PSK 439/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik
Dnia 7 lipca 2026 r.
w sprawie z powództwa R.P.
przeciwko Szpitalowi w T.
o wynagrodzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 7 lipca 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie
z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt IV Pa 55/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 675
(sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych z odsetkami z art. 98
par. 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu kasacyjnym i odstępuje od obciążenia powódki
tymi kosztami w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem z 26 czerwca 2025 r., IV Pa 55/25
oddalił apelację R.P. (powódka) od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z 16
grudnia 2024 r., IV P 143/24 oddalającego jej powództwo przeciwko Szpitalowi w T.
(pozwany) o wynagrodzenie.
Sąd Okręgowy stwierdził, że powołane przez Sąd pierwszej instancji
przepisy art. 207 k.p. oraz art. 46 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o
I PSK 439/26
2
zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r.
poz. 1657) były jak najbardziej uzasadnioną podstawą działań strony pozwanej w
przedmiocie odsunięcia od pracy powódki. Zachowanie powódki świadczyło o
bardzo swobodnym podejściu do obowiązków w przedmiotowym zakresie i
pracodawca nie mógł dopuścić do sytuacji, w której istniałoby zagrożenie
wynikające z niezaszczepienia się pracownika dla pacjentów, którzy z powodu
zarażenia wirusem SARS -CoV-2 byli przyjmowani do szpitala naj częściej w bardzo
złym, a często w krytycznym stanie. Jedyną więc możliwością, jaka pozostawała do
dyspozycji pracodawcy było odsunięcie powódki od pracy, bowiem do dnia 1 marca
2022 r. nie przedstawiła ona wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS -CoV-