Treść orzeczenia
I PSK 461/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 sierpnia 2026 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa B.J.
przeciwko Skarbowi Państwa - Izbie Administracji Skarbowej w Warszawie
o odprawę pieniężną,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 18 sierpnia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt XXI Pa 388/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 1.350 zł (tysiąc
trzysta pięćdziesiąt) z odsetkami z art. 98 § 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
[A.P.]
UZASADNIENIE
Powódka B.J. pozwem z dnia 10 lutego 2023 r. wniosła o zasądzenie od
pozwanego Skarbu Państwa - Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwoty
41.082,24 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 czerwca 2017 r.
do dnia zapłaty za zwolnienie ze służby z dniem 31 maja 2017 r.
Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Żoliborza
w Warszawie zasądził od pozwanego Skarbu Państwa -Izby Administracji Skarbowej
w Warszawie na rzecz powódki kwotę 41.082,24 zł tytułem odprawy wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 czerwca 2017 r. do dnia zapłaty.
I PSK 461/26
2
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2025 r. oddalił
apelację pozwanego. Sąd ten wskazał na art. 291 § 1 k.p., zgodnie z którym
roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia,
w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenie o odprawę w przypadku
powódki stało się wymagalne w dniu 31 maja 2017 r., powódka zaś złożyła pozew
w dniu 16 lutego 2023 r., a zatem jej roszczenie uległo przedawnieniu. W ocenie
Sądu odwoławczego nie może znaleźć zastosowania uregulowanie zawarte