Treść orzeczenia
I USK 113/23
POSTANOWIENIE
Dnia 9 kwietnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Agnieszka Żywicka
w sprawie z odwołania M. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Gdańsku
o rekompensatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 9 kwietnia 2024 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt III AUa 28/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), wraz z odsetkami z art 98 § 1 1 k.p.c., tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 września 2022 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w sprawie z odwołania M. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Gdańsku w przedmiocie rekompensaty, oddalił apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 2 grudnia 2021 r., którym oddalono odwołanie .
Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżący wniósł o jego uchylenie i uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego:
1) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 164 ze zm.) , przez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że ubezpieczony spełnił przesłanki do nabycia prawa do emerytury pomostowej, co wyklucza przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach,
2) art. 21 w zw. art. 2 pkt 5 ustawy o emeryturach pomostowych, przez błędną wykładnię i nie przyznanie prawa do rekompensaty pomimo spełnienia przesłanek,