Treść orzeczenia
I USK 13/24
POSTANOWIENIE
Dnia 10 września 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z odwołania J. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Płocku
o wysokość emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 września 2024 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt III AUa 1002/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bez obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 24 marca 2023 r., III AUa 1002/22, oddalił apelację odwołującego się J.M. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 23 maja 2022 r., VIII U 2641/19, oddalającego jego odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Płocku z 23 kwietnia 2019 r. przyznającej mu emeryturę oraz ustalającej jej wysokość oraz od decyzji z 14 maja 2021 r. odmawiającej ponownego ustalenia wysokości świadczenia.
Odwołujący z askarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący sformułował szereg zagadnień prawnych odnoszących się do interpretacji art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 1251 ze zm.) oraz wysokości funduszy zgromadzonych na rachunku OFE. W jego ocenie organ rentowy podstawę obliczenia emerytury nieprawidłowo pomniejszył o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne a ustalając wysokość emerytury nie uwzględnił wartości składek zaewidencjonowanych na subkoncie zwróconych z OFE na podstawie art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej.