Treść orzeczenia
Sygn. akt I USK 385/21
POSTANOWIENIE
Dnia 23 lutego 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z odwołania I. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.
o prawo do renty rodzinnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 lutego 2022 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt III AUa (…),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od I. M. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 10 listopada 2020 r. oddalił apelację ubezpieczonej I. M. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 22 lipca 2020 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z 7 stycznia 2019 r., odmawiającej przyznania ubezpieczonej prawa do renty rodzinnej od 1 października 2018 r. wobec niestwierdzenia niezdolności do pracy.
Sąd Okręgowy ustalił, iż ubezpieczona miała rentę rodzinną po mężu do 30 września 2017 r. ze względu na częściową niezdolność do pracy. Po wniosku o dalszą rentę lekarz orzecznik i komisja lekarska nie stwierdzili dalszej niezdolności do pracy, co stanowiło podstawę decyzji pozwanego organu rentowego.
Sąd Okręgowy przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii, psychologii, ortopedii i neurologii, którzy również nie stwierdzali dalszej niezdolności do pracy. Sąd uznał opinie za miarodajne, ubezpieczona nie zgłaszała względem nich żadnych zarzutów merytorycznych. Ustalił, iż doszło do poprawy stanu zdrowia ubezpieczonej i w spornym okresie nie jest niezdolna do pracy. Nie spełniała się zatem przesłanka prawa do dalszej renty rodzinnej – art. 70 i art. 12 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.