Treść orzeczenia
Sygn. akt I USK 392/21
POSTANOWIENIE
Dnia 27 kwietnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z odwołania A. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.
o prawo do emerytury pomostowej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 27 kwietnia 2022 r.,
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt III AUa (...),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego na rzecz ubezpieczonego 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 11 grudnia 2020 r., oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w K. dnia 16 września 2020 r., mocą którego zmieniono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w R. z dnia 14 października 2019 r. przyznającą A. T. prawo do emerytury pomostowej od 1 września 2019 r.
W sprawie ustalono, że A. T. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1924) miał wymagany co najmniej 15-letni okres pracy w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach pomostowych, albowiem w okresach zatrudnienia w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w T. od 15 marca 1986 r. do 30 listopada 1999 r. (13 lat, 8 miesięcy i 16 dni), od 1 grudnia 2000 r. do 30 września 2007 r. (6 lat i 10 miesięcy) i od 1 listopada 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. (1 rok i 2 miesiące), łącznie przez 21 lat i 8 miesięcy jako lekarz - asystent wykonywał prace w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych w warunkach ostrego dyżuru, to jest prace wymienione w poz. 24 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych.