Treść orzeczenia
Sygn. akt I USK 421/21
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z odwołania J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.
o wypłatę emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 26 kwietnia 2022 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt III AUa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 2 lutego 2021 r., III AUa (…), oddalił apelację odwołującego się J. S. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 26 listopada 2019 r., V U (…), oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 25 kwietnia 2019 r. odmawiającej wypłaty emerytury.
Odwołujący z askarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. Wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na istotne zagadnienie prawne występujące w sprawie oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. We wniosku sformułował zagadnienie prawne „wy magające interpretacji w celu ustalenia, czy w kontekście brzmienia uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2019 r., I UK 426/17, a dotyczącego sytuacji emeryta wojskowego, który nie miał możliwości zaliczenia żadnego cywilnego okresu składkowego, do obliczenia swej emerytury, można uznać, że sytuacja emeryta policyjnego (wojskowego), któremu doliczono do wysługi lat przy obliczaniu emerytury jedynie część „cywilnych okresów składkowych” z powodu osiągnięcia maksymalnej podstawy wymiaru emerytury, a który pracował i opłacał składki już po zakończeniu służby bez możliwości ich wykorzystania, przemawia za uznaniem jej za wyjątek od zasady wypłacania jednego świadczenia przewidziany w art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: