Treść orzeczenia
I USK 483/26
POSTANOWIENIE
Dnia 21 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z odwołania E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach
o należności z tytułu składek,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 21 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się Spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Lublinie z dnia 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt III AUa 24/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od odwołującej się na rzecz organu rentowego kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2025 r. oddalił apelację E. Sp. z o.o. w P. od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 29 listopada 2023 r., oddalającego odwołania od wszystkich decyzji, których przedmiotem było stwierdzenie, że E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. jest dłużnikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, które to zadłużenie z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji oraz kosztami upomnienia zostało wskazane w treści tych decyzji.
W ocenie Sądu drugiej instancji, spółka stała na stanowisku, że wszelkie jej zobowiązania z tytułu składek za lata 2012 - 2013 uległy przedawnieniu. Zatem organ rentowy nie był uprawniony do zaliczania dokonywanych przez spółkę bieżących wpłat w latach 2022 - 2023 jako należności spółki z tytułu składek o najwcześniejszym terminie płatności.
Sąd Apelacyjny wskazał, że w świetle art. 24 ust. 5f ustawy z dnia