Treść orzeczenia
I USK 61/25
POSTANOWIENIE
Dnia 4 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik
w sprawie z odwołania H. Z.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie
o wysokość świadczenia - rekompensatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 4 grudnia 2025 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt III AUa 345/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z 9 października 2024 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z 13 czerwca 2023 r. i oddalił odwołanie H. Z, (ubezpieczony, odwołujący się) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organ rentowy) z dnia 6 marca 2023 r. w sprawie o wysokość emerytury – rekompensatę za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze dla osób.
Zaskarżoną decyzją organ rentowy ustalił prawo do emerytury powszechnej ubezpieczonego. Jednocześnie odmówiono przyznania ubezpieczonemu rekompensaty wskazując, że nie udowodnił on co najmniej 15 lat pracy w pełnym wymiarze czasu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w okresie przed 31 grudnia 2008 r. Uznany przez organ rentowy okres pracy w szczególnym charakterze wyniósł rok i 9 miesięcy, i obejmował okres służby w Zawodowej Straży Pożarnej od 1 listopada 1977 r. do 31 lipca 1979 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł o jej zmianę poprzez zwiększenie wysokości emerytury o rekompensatę tj. dodatek do kapitału początkowego z tytułu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach podnosząc, że okres zatrudnienia od 2 września 1974 r. do 18 listopada 1991 r., kiedy pracował jako lakiernik w Z. N. M. R., powinien zostać w całości uwzględniony do stażu pracy w szczególnych warunkach, od którego zależy prawo do rekompensaty. Ubezpieczony podkreślił, że panowały tam szkodliwe warunki pracy.