Treść orzeczenia
II KK 396/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 lutego 2025 r.
SSN Małgorzata Bednarek
w sprawie G.P. i in.
skazanego z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii
po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 20 lutego 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego
o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario
postanowił:
wniosku nie uwzględnić
UZASADNIENIE
Pismem z 21 listopada 2024 r. r. obrońca skazanego G .P. wniósł o
wyłączenia SSN Stanisława Stankiewicza od rozpoznania kasacji w sprawie
zarejestrowanej w Sądzie Najwyższym pod sygn. II KK 396/24, wskazując m.in., że
jednym z zarzutów kasacji obrońcy skazanego jest zarzut rozpoznania apelacji
przez nienależycie obsadzony skład Sądu Apelacyjnego w Warszawie w związku z
powołaniem na urząd członków tego składu na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia
2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa a skład Sądu
Najwyższego, który dot. wniosek o wyłączenie został również powołany na wniosek
wyżej wskazanego organu.
II KK 396/24
2
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Wniosek jest niezasadny. Zgodnie bowiem z treścią art. 41 § 1 k.p.k. sędzia
ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać
uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W
orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że należy ją rozumieć jako obiektywną
bezstronność sędziego, w tym zarówno subiektywne poczucie sędziego co do
własnej bezstronności, jak i jego bezstronność w odbiorze zewnętrznym, opartą na
zobiektywizowanych przesłankach oraz analizowaną przez odwołanie się do oceny
sytuacji dokonanej przez przeciętnego, rozsądnie rozumującego obserwatora
procesu (zob. uchwała SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 9/07, OSNKW
2007/5/39; wyrok SN z dnia 8 stycznia 2009r., III KK 257/08, LEX nr 532400; wyrok