Treść orzeczenia
Sygn. akt II KK 494/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 października 2022 r.
SSN Wiesław Kozielewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 27 października 2022 r.,
sprawy G. W.
skazanego z art. 258 § 3 k.k., art. 287 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.
11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i innych
z powodu kasacji wniesionej p rzez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt II AKa 100/21
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt V K 170/10
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego G.W. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu
art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że kasacja jest nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia wnoszonym przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, nie
zaś orzeczeniu sadu pierwszej instancji, co wyraźnie wynika z treści art. 519 k.p.k.
Oznacza to, że w kasacji nie można podnosić zarzutów typowych dla postępowania
apelacyjnego, kwestionujących orzeczenie pierwszoinstancyjne. Wyjątkiem jest
sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego dojdzie do tzw. „efektu
przeniesienia”, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień
popełnionych przez sąd pierwszej instancji. Kontrolą kasacyjną objęte są kwestie