Treść orzeczenia
Sygn. akt II KO 11/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 21 kwietnia 2022 r.
SSN Paweł Wiliński
w sprawie M. P.
skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 21 kwietnia 2022 r.,
wniosku skazanego
o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Ape lacyjnego w (…)
z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt II AKa (…)
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt V K (…) ,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił:
odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej
bezzasadności.
UZASADNIENIE
W dniu 3 lutego 2022 r. do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu
Apelacyjnego w (…) wpłynęło pismo skazanego M. P. zawierające wniosek o
wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w (…) z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt II AKa (…),
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 czerwca 2019 r.,
sygn. akt V K (…).
2
Jako przyczyny uzasadniające wniosek skazany wskazał złe obliczenie
wymiaru wymi erzonej mu kary za czyn, który ze względu na fakt, że „jeden z
pokrzywdzonych przebywał w szpitalu powyżej 7 dnia ale nie doszło do ciężkiego
uszczerbku na zdrowiu, a więc powinien zostać ukarany z art. 178 § 1 k.k.”, zaś
drugi z pokrzywdzonych „przebywał w szpitalu mniej niż 7 dni czyli powinien zostać
ukarany z art. 157 § 2 k.k. „w konsekwencji czego sąd przyjął surowszy wymiar
kary niż powinien”. Ponadto wnioskodawca wskazał na „szereg błędów podczas
całego postępowania”, w tym na to, że zaginęły zeznania świadka, pokrzywdzeni
składali „na policji” zeznania w języku polskim zaś podczas rozprawy korzystali z