Treść orzeczenia
II KO 144/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
Dnia 31 lipca 2025 r.
w sprawie G.P.
oskarżonego z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 lipca 2025 r.,
inicjatywy wyrażonej w postanowieniu Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 71/25,
w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu,
na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Radomiu, wskazanym wyżej postanowieniem, powołując
„art. 37 k.p.k.” (powinno być: art. 37 § 1 k.p.k.), wystąpił do Sądu Najwyższego z
inicjatywą przekazania sprawy oskarżonego G. P . do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu
wniosku podniesiono, że: „osobą, która występuje w przedmiotowej sprawie w
charakterze pokrzywdzonej, jest J.S. , która od kilku lat pełni funkcję biegłej sądowej
ustanowionej przy Sądzie Okręgowym w Radomiu”, zaś „oskarżony w swoich
wyjaśnieniach, które złożył w toku postępowania przygotowawczego, poddawał pod
wątpliwość to, że z racji pełnionej przez jego żonę funkcji biegłego sądowego, jego
II KO 144/25
2
sprawa zostanie rozstrzygnięta w sposób bezstronny”. Zdaniem Sądu
wnioskującego: „postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, będące
okolicznością mającą niewątpliwy wpływ na dobro wymiaru sprawiedliwości,
przemawia za przekazaniem niniejszej sprawy do innego równorzędnego sądu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Okręgowego w Radomiu nie zasługuje na uwzględnienie.
Przekonanie wyrażone w przedstawionej inicjatywie, jakoby dobro wymiaru
sprawiedliwości wymagało, w realiach przedmiotowej sprawy karnej, przekazania
jej innemu sądowi równorzędnemu, nie znajduje racjonalnego oparcia w art. 37 § 1
k.p.k.
Nie ulega wątpliwości, że skorzystanie przez Sąd Najwyższy z uprawnienia