Treść orzeczenia
II KO 145/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 23 października 2024 r.
SSN Adam Roch
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
w sprawie W. A. i R. S.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie
na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 23 października 2024 r.
wniosku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II
AKa 221/24
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 października 2024 r., wydanym w sprawie o sygn.
akt II AKa 221 /24, Sąd Apelacyjny w Lublinie na podstawie art. 37 k.p.k. zwrócił się
do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości . W uzasadnieniu
tej decyzji wskazano nadto , że przedmiotem sprawy jest rozpoznanie apelacji,
wniesionych przez prokuratora, pełnomocnika R. S., pełnomocnika W. A. oraz
pełnomocnika Prezesa Sądu Apelacyjnego w Lublinie reprezentującego Skarb
Państwa, od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach, zasądzającego na rzecz
II KO 145/24
2
wnioskodawców od Skarbu Państwa zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne
tymczasowe aresztowanie stosowane uprzednio w sprawie Sądu Okręgowego w
Siedlcach, sygn. akt II K 18/21, a następnie Sądu Apelacyjnego w Lublinie, sygn.
akt II AKa 330/21. Powyższe okoliczności – zdaniem sądu wnioskującego – mo gą
w odczuciu społecznym wzbudzić przekonanie o braku warunków do obiektywnego
orzekania. Tym samym podniesiono, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga
przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
Sąd Najwyższy uznał co następuje.
Wniosek Sądu Apelacyjnego w Lublinie na uwzględnienie nie zasługuje , jako
że orzeczenie je formułujące wydane zostało wbrew innym obowiązującym
przepisom prawa.
Określona w art. 37 k.p.k. instytucja stanowi wyjątek od zasady rozpoznania
sprawy przez sąd miejscowo właściwy, zatem jej zastosowanie powinno mieć
miejsce jedynie wówczas, gdy przemawiają za tym szczególne względy, związane